W Polsce studia dzienne na uczelniach państwowych są bezpłatne. Jednakże tylko w teorii. Jakiekolwiek studia, czy na uczelni państwowej, czy prywatnej, wymagają znacznych nakładów finansowych. Płaci się za czesne, akademik, wynajem pokoju, pomoce naukowe, wyżywienie, nie mówiąc już o jakiejkolwiek rozrywce.

Naprzeciw finansowym problemom studentów wyszedł rząd, uchwalając 17 lipca 1998 roku Ustawę o pożyczkach i kredytach studenckich. Na mocy tej ustawy banki mogą udzielać kredytów osobom kontynuującym naukę w szkołach wyższych i na uniwersytetach. Dotyczy to zarówno studiów licencjackich, inżynierskich, magisterskich, jak i doktoranckich. Na kredyt studencki mogą liczyć jedynie osoby, które rozpoczęły studia przed ukończeniem 25 lat.

Kredyty studenckie udzielane są na bardzo preferencyjnych warunkach. Przede wszystkim cechują się:

1. Odroczonym terminem spłaty. Dopiero dwa lata po ukończeniu studiów pożyczkobiorca zobowiązany jest do rozpoczęcia spłacania długu wobec banku.
2. Najlepsi studenci (plasujący się w pierwszej piątce na swoim roku) mają szansę na umorzenie 20% wartości kredytu.
3. Wysoką kwotą pożyczki. Biorąc kredyt studencki, osoba ucząca się może dostać nawet do 600 złotych miesięcznie.
4. Bardzo niskim oprocentowaniem. Wyliczane jest ono na podstawie wskaźnika stopy redyskontowej NBP, a dokładniej zaledwie połowy wartości tego wskaźnika. W lipcu 2010 roku stopa redyskontowa NBP wynosiła 3,75%.

Kredyty i pożyczki studenckie pomyślane były jako pomoc dla studentów z rodzin, których nie stać byłoby na dalsze kształcenie dziecka. Aby móc ubiegać się o kredyt studencki należy przedstawić zaświadczenie o przychodach na członka rodziny. Z grupy wszystkich ubiegających się o taką pomoc, najwyższe kwoty kredytu otrzymają osoby, które najbardziej takiej pomocy potrzebują.